Günler güz yapraklari gibi birer bir er dökülürken ayaklarimin 
Dibine ben her gece karanliga dikip gözlerimi senin aydinligini bekledim. 
SEN YOKTUN... 

Binlerce adim attim bu kentin sokaklarinda her köseyi her parki her agaci 
ezberledim. Sevdaya bulanmis her kaldirim tasinda senin adini aradim. 
SEN  YOKTUN... 

Evlerin duvarlari birer bir er üzerime yikildi her bir hücremin acisini 
ta yüregimde hissederken beni enkazin altindan çekip alabilecek elini aradim. 
SEN YOKTUN... 

Özlem sarkilarini ezberledim. Kimini bagira çagira kimini fisiltiyla 
söyledim. Karanliga haykirdim hasretini sesimi duyacaksin diye bekledim. 
SEN  YOKTUN... 

Senden gelecek tek bir haberi bekledim saatler asir gibi geldi geçmedi. 
Çalan her telefonu yüregimin deli gibi çaglayana dönen atislariyla açtim. 
Senden baska duydugum her seste hep ayni hayal kirikligini yasadim. 
Onlar beni duymak istiyordu. Ben ise seni. 
SEN YOKTUN... 

Seni aramaktan yorgun düsmüs bedenimi karanligin kucagina uzattim her gece 
bir an önce sabah olsun diye uykunun beni çekip almasini istedim. Olmadi! Kaç 
gece sabahi ettim gözlerimi kapamadan kaç gece merdivendeki ayak seslerini 
dinledim gelen sensindir diye. 
SEN YOKTUN... 

Her yagmurla birlikte hüzünde yagdi bu kentin üzerine. Bulutlar yalnizligin 
isaretiydi benim için. Beni islatan yagmur olmadi. Ben senin özleminle 
sirilsiklamdim her mevsim. Hayat bana merhaba dedi. Uzun kistan sonra gelmez 
dedigim göçmen kuslarin dönüsünü gördüm. 
SEN YOKTUN... 

Denizin sonsuz maviligine umut bagladim kiyilarda fark ettim 
bekleyislerimi. Hep sensiz gemiler geçti limandan.
 Ben gemicilerin hasret  türkülerine eslik ettim.
 SEN YOKTUN... 

Gözümden tek bir yas akmadi. Onlar sana aitti. 
Sana kalmaliydi. 
Kimselere söyleyemedim acilarimi bekleyisimin öyküsünü kimselere anlatamadim. 
Nice  firtinalar koptu yüregimde dalgalar dövdü hayallerimi. 
Siginacak bir liman  yaslanacak bir omuz aradim. 
SEN YOKTUN...