Kardelen

İstemle ulaşmaya
Sorunlar engelse eğer
Soğuğa, kara ve karaya
Meydan oku, kardelen gibi...

Gecenin siyahı oturmuşken yeryüzüne
Soğuk bir yel üşütürken kayaları
Karı engel bilmeden
Onun beyazlığına inat
Bir çiçek yükselir karanlığa doğru
Kardelen...

Kimisi rüzgar söker, atar yerinden
Kimisi kar kapatıcı
Kimisi insanlık dışı atılan bir adımın altında kalır...

Ama O
Her vakit
Her ümide
Bitmez bir direnişle yükselir.

Elbet birgün onu da anlarlar
Rüzgar sakin geçer yanından
Kar yol bırakır ona
Bir el boynunu kaldırır
Belki güneş doğar üstüne sabah sabah
O da kayaları yararcasına
Kök salar toprağa
Sonsuza kadar...

Birgün onu da bizi de anlayacaklar
Anlayacaklar dalında güzel olduğumuzu
Kaya diplerinde güzel koktuğumuzu
Ve
Çok görmeyecekler bizlere
Gülmeyi unutan dudaklardaki sevinci
Kar altında
Suya hasret geçen günlerden sonra
Bir damla yağmuru sonunda öğrenecekler

Gelecek olduğumuzu...

"ASİ KARDELEN"